ั้นนางจึงรู้สึกทั้งดีใจและประหลาดใจ
“เรื่องนี้ค่อนข้างยาว จริงสิ ท่านลุงของเจ้าเล่า? เหตุใดเจ้าจึงถูกจับมาที่นี่ได้?”
หลินเมิ้งหยาเองก็มีคำถามไม่น้อย อันที่จริงขณะที่อาซิ่วยังอยู่ในกำมือของพวกป๋ายหลงและเฮยฮู่ ย่อมเป็นโอกาสอันดีในการลงมือชิงตัวนาง
เมื่อพูดถึงลุงของตนเอง ใบหน้าของอาซิ่วฉายแววรู้สึกผิด
“วันนั้นท่านลุงตามหาข้าพบแล้ว แต่ข้าอยากให้เขาไปช่วยลูกชายของท่านยายตาบอดก่อน คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกพวกเขาพบเข้า ต่อมาข้าก็ไม่รู้อีกว่าเกิดอะไรขึ้นและเหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่”
พยักหน้าลง ตอนนี้ยังมิใช่เวลาจะมามัวสนทนากัน หลินเมิ้งหยาเอ่ยกำชับอาซิ่วสองสามคำ ก่อนจะให้มั่วฉินวิเคราะห์ทางหนีทีไล่
“หากเจ้าและหงอวี้ต้องการพาพวกนางไปล่ะก็ เช่นนั้นอาซิ่วและน้องสาวของหงอวี้ต้องแสร้งว่านอนสอนง่าย ขอเพียงพวกนางสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ เช่นนั้นย่อมมีโอกาสในการหลบหนี ปกติแล้วนายท่านจะไม่อยู่ที่นี่นานนัก หากนายท่านกลับไปแล้ว ข้าจะหาโอกาสปล่อยตัวพวกเจ้าออกไป”
มั่วฉินไม่มีทางเลือกอื่น ดังนั้นจึงเสนอแผนนี้ออกมา แต่หลินเมิ้งหยากลับมิอาจยอมรับได้ เหตุเพราะไม่มีใครรู้ว่านายท่านจะไปเมื่อไหร่ แม้อาซิ
