อาซิ่ว
“ด่าต่อไป ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า”
อาซิ่วมองนางด้วยสายตาฉงน แต่หลังจากที่พยายามตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงจำได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือพี่ชายที่เคยช่วยนางในตอนนั้น
อาซิ่วเป็นเด็กสาวหัวไว ดังนั้นจึงเข้าใจความหมายของนางทันที ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่เผยความรู้สึกยินดี ทว่าฝีปากกลับพ่นวาจาเลวร้ายระคายหู
“ยังจะปากแข็งอีก น้องสาว พวกเราหุยชุนฟางมิอาจปล่อยให้เจ้ากำเริบเสิบสานอีกต่อไปได้”
มั่วฉินและอาซิ่วพยายามส่งเสียงตะโกนแข่งกัน เพียงได้เห็นท่าทางของพวกนาง อาซิ่วจึงเข้าใจได้ในทันที
พยักหน้าลง อาซิ่วสงบเสงี่ยมมากขึ้นกว่าเดิม จากนั้นนางจึงเริ่มส่งเสียงทรมานและตะคอกอย่างรุนแรง
“เหตุใดจึงเอะอะเช่นนี้ พวกเจ้าทำให้นางสงบปากลงมิได้หรือ!”
จูเหยียนที่ยืนอยู่ด้านนอกเอ่ยอย่างพึงพอใจ เขาครุ่นคิด ตอนนี้นางเด็กคนนั้นคงถูกจัดการไปแล้ว
สุดท้ายเขาติดกับดักของพวกหลินเมิ้งหยา หลินเมิ้งหยาและมั่วฉินเริ่มแลกเปลี่ยนข่าวคราวกับอาซิ่ว ส่วนหงอวี้ออกไปรับลมหน้าประตู
“พี่ชาย…ไม่สิ พี่สาว พวกท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
อาซิ่วโผตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา ตลอดหลายวันมานี้นางตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้มีคนมาช่วยนางแล้ว ดังน
