่เหมย!”
หงอวี้ตื่นตระหนกเล็กน้อย มั่วฉินและหลินเมิ้งหยาพยายามรั้งตัวนางเอาไว้
โชคดีที่ความสนใจของจูเหยียนมิได้อยู่ที่พวกนาง มิเช่นนั้นเขาคงจับสังเกตได้
“ยังไม่ถึงเวลา”
หลินเมิ้งหยากระซิบปลอบหงอวี้ หงอวี้ทำได้เพียงพยักหน้าลง ขณะเดียวกันก็พยายามระงับท่าทีตื่นตระหนกของตนเอง
เด็กที่ชื่อว่าซู่เหมยถูกจูเหยียนนำตัวไปขังไว้อีกห้องหนึ่ง ส่งสายตามาทางพวกหลินเมิ้งหยา จูเหยียนพยายามขยับปากเพื่อส่งสัญญาณให้ลงมือ
“ได้ ท่านโปรดรออยู่ที่นี่”
หลินเมิ้งหยาที่ใจเย็นลงแล้วเอ่ยบอกให้จูเหยียนรอพวกนางที่ด้านนอก
โบกมืออย่างหมดความอดทน แม้จะไม่อยาก แต่สุดท้ายจูเหยียนก็ยอมรอพวกนางอยู่ด้านนอก
ห้องนี้ไม่ใหญ่ การตกแต่งธรรมดา ทว่าเด็กสาวหน้าตางดงามซึ่งถูกมัดตัวเอาไว้กับเสาเตียงเริ่มดิ้นทันทีที่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว
“ไอ้เด็กตุ้งติ้ง จะหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิง ข้าจะบอกเจ้าให้ รอข้ากลับมามีอิสระดังเดิมก่อนเถิด คนแรกที่ข้าจะจัดการก็คือเจ้า!บังอาจทำให้สตรีเมืองเลี่ยหยุนขุ่นเคือง มีตาหามีแววไม่!”
โอ้โห ดูท่าจะโกรธจนอดรนทนไม่ไหวแล้ว ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกอยากหัวเราะ
รีบแก้มัดเชือก ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของ
