ทางมา ดูเหมือนตำแหน่งของจูเหยียนจะสูงกว่าที่นางคาดเอาไว้
แปลก ทั้งที่เป็นเพียงเด็กเจ้าอารมณ์คนหนึ่งเท่านั้น
หลินเมิ้งหยา หงอวี้และมั่วฉินต่างยืนอยู่กับที่ สายตาสอดส่องบริเวณรอบๆ
เบื้องหน้าของพวกนางคือเรือนเล็กรูปทรงเดียวกับเรือนสี่ประสาน ทั้งทิศเหนือใต้ออกตกล้วนมีห้องสองห้อง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีทางออกเพียงแห่งเดียวคือด้านบนชั้นสอง พวกคนคุ้มกันเรือนอยู่แต่เพียงภายนอก ไม่เข้าไปภายใน
หลินเมิ้งหยาเริ่มมองหาความเป็นไปได้ที่จะพาอาซิ่วและน้องสาวของหงอวี้ออกมา แต่ทว่าความเป็นไปได้มีไม่ถึงสิบส่วน
ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของนางที่ไม่เตรียมตัวมาให้ดี ตอนนี้แม้แต่แผนสำรองก็ไม่มี
ตอนแรกคิดว่าจะรีบหนีออกไปทันที จากนั้นรอหลงเทียนอวี้ฟื้นคืนสติสักเล็กน้อยจึงพาอาซิ่วออกจากหอนางโลม
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกนางจะถูกขังเอาไว้ที่นี่
“นางเด็กสารเลว! อีกเดี๋ยวจะได้รู้กันว่าปากของเจ้าจะยังแข็งอีกหรือไม่!”
ขณะกำลังครุ่นคิด เสียงตะคอกของจูเหยียนดังออกมาจากภายในห้อง จากนั้นเขาก็ลากตัวเด็กสาวคนหนึ่งออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
มือทั้งสองข้างของเด็กสาวถูกเชือกมัดเอาไว้ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ท่าทางน่าสงสารจับใจ
“นั่นมัน…ซู
