“คือ….พวกเราเป็นเพียงนางโลมต่ำต้อย เช่นนั้นจะกล้าขัดคำสั่งนายท่านได้อย่างไรเจ้าคะ”
มั่วฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจ ทว่าจูเหยียนกลับจ้องพวกนางเขม็งก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว
“หากพวกเจ้าไม่ไป ข้าจะปลิดชีวิตพวกเจ้าเพื่อระบายโทสะ!”
เมื่อได้ยินคำนี้ พวกนางก็มิกล้าเอ่ยอันใดอีก ดังนั้นจึงเดินตามหลังจูเหยียนไปยังชั้นหนึ่ง
พวกนางคาดเดาเอาไว้อย่างถูกต้องแล้ว สถานที่คุมขังเด็กสาวเหล่านั้นอยู่ในห้องท้ายสุดบนชั้นสอง
แต่เพราะที่นั่นมีคนคอยคุ้มกัน อีกทั้งยังต้องเดินอ้อมอีกสองโค้ง ฉะนั้นพวกนางทั้งสามจึงมองไม่เห็นประตูที่ผ่านไปยังลานด้านหลัง
แม้จะบอกว่าเป็นสถานที่คุมขัง แต่อันที่จริงก็เป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมที่ลงกลอนไว้ไม่ปล่อยให้พวกนางออกมาได้เท่านั้น
ความสงสัยผุดขึ้นในใจอยู่หลายส่วน นายท่านผู้นี้เป็นคนประหลาดยิ่งนัก ในเมื่อจับตัวเด็กสาวมาได้ เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่รีบขายออกไปกันเล่า?
เหตุใดจึงต้องขังพวกนางเอาไว้ในลานด้านหลัง หรือเขาจับพวกนางมาด้วยจุดประสงค์อื่น?
“นางอยู่ในห้องตรงกลาง พวกเจ้าทั้งสามจงรอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปไล่คนอื่นออกไปก่อน”
ระหว่างทาง พวกคนเฝ้าประตูต่างมิกล้าเอ่ยถามสิ่งใดเพราะมีจูเหยียนเดินนำ
