เล่นแลกเปลี่ยนความคิดกัน
หากไม่จัดการนางเด็กคนนั้น เช่นนั้นจูเหยียนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่จูเหยียนกลับไม่มีอำนาจมากพอที่จะจัดการนาง
“เพล้ง” เสียงดังบาดหูราวกับกล่องข้าวที่ด้านนอกถูกเตะกระจายอย่างไรอย่างนั้น
ไม่นานใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของจูเหยียนพลันปรากฏต่อหน้าพวกนางทั้งสามด้านหน้าประตูห้อง
“ไอหยา ที่แท้ก็ใต้เท้าจูเหยียนนี่เอง ใต้เท้าได้โปรดอภัยด้วย พวกเราไม่รู้ว่าท่านอยู่ด้านนอก”
หลินเมิ้งหยารีบแสดงท่าทางหวาดกลัวแต่กลับจริงใจ แม้จริงๆ แล้วจะแอบหัวเราะในใจก็ตาม
เพียงได้เห็นสีน้าจูเหยียนก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเพิ่งถูกนายท่านต่อว่า แม้จะหลุบตาต่ำ แต่เกรงว่าความเกลียดชังที่มีต่ออาซิ่วจะต้องทวีคูณมากขึ้นอย่างแน่นอน
ดี ดูเหมือนทุกอย่างจะอยู่ในกำมือนางแล้ว
“พวกเจ้าทั้งสามจงไปกับข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเด็กคนนั้นให้ได้”
ส่งเสียงอำมหิต ดวงตาสีดำมีหยาดน้ำสีใสเอ่อคลอ ราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ
แต่ในขณะเดียวกันดวงตาคู่นั้นฉายแววอาฆาต แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ยังรู้สึกตกใจ
เด็กคนนี้มีจิตใจคับแคบยิ่งนัก แม้พวกนางทั้งสามจะมีส่วนผิดในการยุยงส่งเสริมเขา แต่คาดว่าในอนาคตจะต้องเติบโตเป็นบุคคลอันตรายอย่างแน่นอน!
