หากฟังเพียงเสียง จูเหยียนเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น ทว่าน้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง
มั่วฉินยื่นมือไปเปิดประตู นางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้แก่หลินเมิ้งหยาแล้วดันร่างนางไว้ด้านหลัง
เจ้าของหอนางโลมตัวจริงอยู่ข้างใน! หลินเมิ้งหยาหวาดหวั่นยิ่งนัก เหตุเพราะคนผู้นี้จะต้องมิใช่คนที่สามารถรับมือด้วยได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน
เพียงเปิดประตูออก ความเย็นชื้นซึ่งปะปนอยู่ในอากาศทำให้สมองของหลินเมิ้งหยาปลอดโปร่ง
กลิ่นหอมฉุนและสารพิษด้านนอกทำให้ไอน้ำในอากาศไร้ซึ่งประสิทธิภาพ แม้จะไม่รู้เจ้าของหอนางโลมผู้นี้ทำได้อย่างไร แต่ก็อดจะชื่นชมในความฉลาดของเขาไม่ได้
ห้องไม่ใหญ่มากแต่กลับหรูหรางดงาม อันที่จริงเจ้าของหุยชุนฟางมิต่างอันใดจากคุณชายนักปราชญ์เลยแม้แต่น้อย
ทั้งสามเดินเข้าไปในส่วนลึกสุดของห้อง สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกนางคือชั้นวางหนังสือที่วางหนังสือแทบจะทุกประเภทเอาไว้
ด้านหลังชั้นวางหนังสือคือชายในชุดสีขาวบริสุทธิ์ แต่เพราะกองหนังสือบดบัง ดังนั้นจึงมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย
“นี่มันผู้หญิงโง่ที่ใดกันเล่า? เหตุใดจึงไม่รู้จักกฎระเบียบ เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิมองหน้าคุณชายของข้าอย่างนั้นหรือ!”
เสียง
