ต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่มีทางง่ายดายขนาดนั้น
“เงยหน้า”
เสียงเปลี่ยนทิศมาตกที่นาง หัวใจหลินเมิ้งหยาหดตัว ก่อนที่ศีรษะจะค่อยๆ เงยขึ้น
กองหนังสือถูกวางไว้อีกฝั่งของโต๊ะแล้ว ใบหน้าอ่อนโยนหล่อเหลาพลันปรากฏต่อสายตาของหลินเมิ้งหยา
นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หากไม่ได้พบกันที่นี่ นางคงคิดไม่ถึงว่าชายผู้มีใบหน้าอ่อนโยนเช่นนี้จะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังหุยชุนฟาง
ดูท่าจะตัดสินคนจากหน้าตาไม่ได้จริงๆ
เพียงได้เห็นใบหน้าของนาง ดวงตาของชายคนนั้นสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงเดิม เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ
“เจ้าเป็นคนคนหยุนโจวอย่างนั้นหรือ?”
โชคดีที่หลินเมิ้งหยาเตรียมตัวเอาไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นนางจึงตอบคำถามเขาโดยไร้ซึ่งท่าทางลนลาน
“อันที่จริงข้ามิใช่คนหยุนโจวเจ้าค่ะ ได้ยินแม่เล้าเล่าว่าบ้านของข้าอยู่ที่เมืองหลวง แต่เพราะครอบครัวตกต่ำ ดังนั้นจึงถูกนำตัวมาขาย”
แม้นางจะปลอมแปลงตัวตนเป็นคนหยุนโจว แต่นางพูดภาษาถิ่นของหยุนโจวไม่ได้ ที่นี่มีพ่อค้ามาจากหลากหลายพื้นที่ นางจึงหวั่นเกรงว่าตัวตนของนางจะถูกเปิดเผย ฉะนั้นนางจึงต้องให้คำตอบคลุมเครือเช่นนี้
“โอ้? ทั้งที่เติบโตในหยุนโจว แต่เพราะเหตุใดจึงพูดภาษากลางไ
