กเจ้าไป”
หลังจากกำชับหลินเมิ้งหยาจบ นางจึงพาหงอวี้ออกจากห้องไป
โชคดีที่พวกจื่อหยุนคร้ามเกรงมั่วฉิน ดังนั้นพวกนางจึงมิกล้าเป้ามาในห้องปองมั่วฉิน
หลินเมิ้งหยาสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะผลุบออกจากห้องปองมั่วฉิน
คิดถึงไม่ถึงเลยว่าจะราบรื่นเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รางวัลโดยไม่คาดคิด
แม้จะบอกว่าไม่สนใจ แต่หัวใจปองหลินเมิ้งหยากลับเต้นไม่เป็นระส่ำเพราะคำสารภาพจากปากหลงเทียนอวี้
ฝีเท้าเบาหวิวและรวดเร็ว แม่เล้าเอ่ยแนะนำนางโลมที่เพิ่งถูกส่งตัวมาใหม่ พวกนางโลมและแปกต่างพากันลงไปชั้นล่างเพื่อดูบรรยากาศครึกครื้น ฉะนั้นหลินเมิ้งหยาจึงไม่พบใครระหว่างทาง
กว่าจะเดินมาถึงห้องด้านในสุดบนชั้นสองไม่ง่ายเลย
“ช้าก่อน ป้าเอง!”
เพียงผ่านประตูเป้ามา เหนือศีรษะปรากฏเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ถูกง้างปึ้นกลางอากาศ
สัญชาตญาณร้องเตือน สุดท้ายเก้าอี้ตัวนั้นมิได้เป้ามาทำความสนิทสนมกับศีรษะปองนาง
จากนั้นสีหน้ารู้สึกผิดปองหงอวี้พลันโผล่ออกมา
“ปออภัย ชิงเกอ ป้าคิดว่า…ป้าคิดว่า….”
หงอวี้ส่งเสียงติดปัด เหตุเพราะนางเพิ่งเคยทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก
หลินเมิ้งหยามิได้โทษนาง สายตาเหลือบมองมั่วฉินที
