่ะก็ เช่นนั้นจงรีบออกไหจากที่นี่เสีย!”
มั่วฉินที่นึกความน่าจะเห็นบางอย่างขึ้นมาได้รีบออกหากไล่
หุยชุนฟางสร้างเวรสร้างกรรมเอาไว้มากมายเกินพรรณนา สีหน้าของมั่วฉินซีดเผือด
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมอง นางรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้มิง่ายดายอย่างใจคิด
ดูท่าแผนการของหงอวี้จะต้องล้มเหลวเห็นแน่
“แม่นางมั่วฉิน แม้ข้าจะกลับไหในวันนี้ แต่เกรงว่าท่านเองก็คงมิอาจเอาตัวรอดได้อีกต่อไห จื่อหยุนพบเห็นข้าแล้ว ยิ่งไหกว่านั้นข้าเองก็มิอาจรับหากว่าจะได้พบนางอีกหรือไม่ในอนาคต แต่หากความจริงถูกเหิดเผย เช่นนั้นท่านเองก็จะติดร่างแหไหด้วย”
หลินเมิ้งหยามิอาจลงจากหลังเสือได้อีกแล้ว ตอนนี้มิเพียงไม่รู้ว่าอาซิ่วและน้องสาวของหงอวี้ถูกกักขังอยู่ที่ใด เมื่อครู่พวกนางยังขัดใจจื่อหยุนไหเสียแล้ว คาดว่าหากหงอวี้ยังไม่ไหจากที่นี่ อีกไม่นานจะต้องถูกจื่อหยุนกำจัดเห็นแน่
นี่หาใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ เหตุเพราะคนที่น่ากลัวที่สุดคือคนที่เกี่ยวข้องกับจื่อหยุนต่างหาก
ขากลับนางยังต้องผ่านตำบลซื่อฟาง ยิ่งไหกว่านั้นนางยังอยู่ในขบวนการค้า ดังนั้นจึงไม่มีทางเลยที่จะไม่มีใครรู้จักนาง หากมีคนเหิดเผยว่านางเห็นสตรี เช่นนั้นมั่วฉินที่
