ไม่มีวันบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด
เมื่อเห็นว่าทั้งสองรับหากแล้ว หงอวี้หยักยิ้มน้อยๆ ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อโขกศีรษะคารวะ
“น้องสาวของข้า เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้เล่า? พวกเราล้วนลำบากด้วยกันมาทั้งนั้น เช่นนั้นก็ควรช่วยเหลือกันมิใช่หรอกหรือ จะมีใครในหุยชุนฟางบ้างที่ไม่รู้สึกกล้ำกลืน ในเมื่อสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ เช่นนั้นข้าก็ยินดีจะทำ วางใจเถิด ข้ากับแม่นางชิงเกอไม่มีวันแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไห”
หงอวี้ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกเวทนาพวกนางทั้งสองจับจิต
พวกนางล้วนเห็นคนน่าสงสารที่ต้องพบเจอกับความอยุติธรรมบนโลกใบนี้ แต่เพื่อคนที่ตนเองรัก ฉะนั้นพวกนางจึงมีความกล้ามากกว่าใคร
มือกำแน่น ก่อนจะคลายออก ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวใจ
“พี่สาวทั้งสอง การกระทำของพวกท่านทำให้ข้ารู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก หากผ่านเรื่องนี้ไหได้ พวกท่านไหจากที่นี่กับข้าเถิด ข้าสามารถมอบฐานะใหม่ให้แก่พวกท่านได้”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง ยิ่งไหกว่านั้นยังมีแผนบางอย่างในใจ
