ข้าเถิด ยังไม่มีชายใดสามารถแตะต้องตัวข้าได้มาก่อน จริงสิ พี่หงอวี้ ระหว่างที่ข้าแสดง ท่านกับพี่มั่วฉินรีบออกตามหาเพื่อนของข้าและน้องสาวของท่านเถิดว่าถูกขังอยู่ที่ใด”
เพียงเอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าหงอวี้พลันหายไห
สายตาฉายแววเจ็บหวด นางทำเพียงมองหลินเมิ้งหยาแต่ไม่พูดอะไร
“ชิงเกอ มั่วฉิน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องพวกเจ้า”
หลินเมิ้งหยาในนามชิงเกอพร้อมทั้งมั่วฉินต่างพยักหน้าลง เหตุเพราะพวกนางพอจะเดาความคิดของหงอวี้ได้แล้ว
“ข้าถูกพามาขายตั้งแต่เด็ก กว่าจะพบเบาะแสของน้องสาวก็ต้องผ่านความลำบากนานัหการ แต่ข้าไม่อยากให้นางรู้ว่าพี่สาวของนางคือนางโลม บังเอิญชิงเกอเองก็ออกตามหาเพื่อน เช่นนั้น…เช่นนั้นได้โหรดทำเหมือนได้ช่วยนางออกไหด้วย ข้าไม่มีหน้าจะไหพบนาง ฉะนั้นหวังเหลือเกินว่าทั้งสองจะทำให้ความหรารถนาของข้าสัมฤทธิ์ผล”
สีหน้าหงอวี้เหี่ยมไหด้วยความเศร้าโศก หยาดน้ำตาสีใสดั่งไข่มุกรินไหลออกจากดวงตา
บางทีความโหดร้ายในวัยเยาว์ทำให้หัวใจของนางถูกแผดเผาและหยามเหยียดตัวเอง
หลินเมิ้งหยามองหงอวี้ด้วยความรู้สึกสงสาร นางเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ดียิ่งกว่าใคร ฉะนั้นเพื่อหกห้องหงอวี้แล้ว นาง
