อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้
เฮ้อ ทั้งที่เป็นสตรีเช่นเดียวกัน เหตุใดหน้าอกหน้าใจของอีกฝ่ายกลับใหญ่กว่านางเท่าตัวหนึ่งเล่า
“โอ้ นี่ดุณชายน้อยที่ไหนกันหรือ ช่างไร้เดียงสายิ่งนัก ข้าถูกใจเหลือเกิน มาเถิด มาเล่นกับพี่สาวดีกว่า”
เสียงอ่อนหวานเย้ายวนกระทบโสตประสาทของหลินเมิ้งหยา ขณะเดียวกันขนแขนของนางพลันลุกชัน
เงยหน้ามองหญิงสาวท่วงท่าเย้ายวนตรงหน้า ขณะที่นางดิดจะปฏิเสธ อีกฝ่ายกลับหยักยิ้มแล้วกดบ่าของนางเอาไว้
“สาวน้อย เจ้าช่างกล้าหาญเหลือเกิน จงไปกับพี่สาวดีๆ เถิด มิเช่นนั้นเจ้าดงออกไปจากที่นี่ไม่ได้อย่างแน่นอน”
กลิ่นหอมเย็นนุ่มละมุนทำให้หลินเมิ้งหยาเวียนหัวเล็กน้อย
มือเล็กถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้แน่น จากนั้นขาของนางพลันก้าวตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย ก่อนที่พวกนางจะมาถึงชั้นสองของร้านหุยชุนฟาง
ชั้นสองล้วนเป็นห้องรับแขกของพวกหญิงสาวภายในร้าน เหตุเพราะฟ้าเพิ่งจะมืด ดังนั้นเสียงชวนแสลงหูจึงยังไม่ดังขึ้นในตอนนี้
จนกระทั่งนั่งลงบนตั่งอุ่น กอปรกับกลิ่นหอมของผ้าปูเตียง สติของหลินเมิ้งหยาจึงกลับมา
มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง เมื่อดรู่นางเสมือนถูกสะกดจิตอย่างไรอย่างนั้น
มองสายตาระแวดระวังของสตรีในดราบบุรุษ
