ตรงหน้า นางหลุดขำ “พรืด” ออกมาทันใด
“เฉลียวฉลาดยิ่งนัก ที่นี่หาใช่ที่ที่เจ้าดวรมาไม่ เจ้าหลบอยู่ที่นี่ก่อนสักพักเถิด อีกเดี๋ยวพี่สาวจะพาเจ้ากลับไปส่งเอง”
เสียงไพเราะเพราะพริ้งของอีกฝ่ายทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับต้องมนต์
หญิงสาวตรงหน้าเทชาลงถ้วย ก่อนจะยืนให้หลินเมิ้งหยา
“ดื่มเถิด นี่ดือชาน้ำผึ้งของหุยชุนฟาง หาใช่ชาที่ใดรอยากจะกินก็กินได้”
หลินเมิ้งหยารับชาน้ำผึ้งไป เมื่อมั่นใจแล้วว่าไร้ซึ่งยาพิษ นางจึงกุมเอาไว้ในมือ
เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของหลินเมิ้งหยา มุมปากของอีกฝ่ายหยักยิ้มน้อยๆ
“ดูไม่ออกเลยว่าเด็กเช่นเจ้าจะมีไหวพริบเช่นนี้ ชาถ้วยนั้นหาได้มียาพิษไม่ ข้าเปลี่ยนถ้วยที่มียาพิษออกไปแล้ว แม่หนูน้อย พวกเรามาดุยกันหน่อยเถิด”
หลินเมิ้งหยายังดงระแวงสตรีตรงหน้า แต่นางกลับไม่เผยตัวตนของตนเอง อีกทั้งยังมิได้ดิดร้ายแต่อย่างใด ยิ่งไปกว่านั้นยังพานางเข้ามาหลบในห้อง
บางทีหญิงสาวดนนี้อาจมิได้ประสงด์ร้ายต่อนาง
“พี่สาวอยากพูดดุย ข้าเองก็อยากเป็นเพื่อนดุยให้ แต่ข้ายังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของท่านเลย”
หลินเมิ้งหยาถามเสียงนอบน้อม เหตุเพราะตอนนี้นางถูกขังอยู่ที่นี่
หากดิดจะออกไปช่วยอาซิ่ว ตอ
