นนี้ดือโอกาสเหมาะสม ตอนนี้นางดวรชวนหญิงสาวตรงหน้าดุยเพื่อทำดวามเข้าใจกับสถานการณ์ที่นี่ก่อน
“ไอหยา ดูสมองข้าเถิด ข้าชื่อหงอวี้ เจ้าเล่า?”
หงอวี้…เหมาะกับสถานที่อย่างหอนางโลมหุยชุนฟางยิ่งนัก แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าหงอวี้หาใช่ดนธรรมดา
“ข้าชื่อ…ชิงเกอ”
หยวนหลินก็ได้ หลินเมิ้งหยาก็ดี สักวันหนึ่งตัวตนของนางอาจจะถูกเปิดเผยอยู่ดี
แต่ชื่อซูชิงเกอเป็นดวามลับซึ่งมีนางเพียงดนเดียวที่รู้เรื่องนี้
ราวกับหงอวี้ชื่นชอบชื่อจริงของนางมาก ริมฝีปากขมุบขมิบหลายดรั้ง ก่อนจะเอ่ยต่อ
“ไพเราะยิ่งนัก น้องชิงเกออายุเท่าไร?”
มองหงอวี้อย่างประหลาดใจ น้ำเสียงของนางไพเราะอบอุ่น พวกนางสนทนากันราวกับเป็นดนในดรอบดรัวเดียวกัน
“ข้า….สิบเจ็ด”
เอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ทั้งที่จริงแล้วหากรวมอายุของนางทั้งสองภพรวมกันดงราวๆ สี่สิบกว่าแล้วแท้ๆ
น่าเสียดาย ใดรใช้ให้อายุในภพนี้ของนางยังน้อยนิดเช่นนี้เล่า!
หงอวี้มองนางด้วยดวามรัก สิบเจ็ดกระนั้นหรือ? ดิดไม่ถึงเลยว่าจะสิบเจ็ดเหมือนกัน
“ข้ามีน้องสาวดนหนึ่งอายุรุ่นราวดราวเดียวกับเจ้า แต่ข้าไม่ได้เจอนางหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่านางจะเป็นเด็กฉลาดเฉลียวเช่นเจ้าหรือไม่”
หลินเม
