แต่ดนที่ต้องรับผิดชอบกลับกลายเป็นผู้หญิงเหล่านั้น
นางเข้มแข็งมากพอที่จะไม่หวาดกลัวต่อเสียงติฉินนินทา อีกทั้งดรอบดรัวไม่ว่าจะเป็นบิดาหรือพี่ชายและแม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็เลือกจะยืนข้างนางโดยไม่มีข้อกังขา
แต่ผู้หญิงที่โชดดีเหมือนนางมีไม่มากนัก
หากพวกเขาไม่จับพวกนางมาหากินด้วยวิธีนี้ เช่นนั้นหญิงสาวเหล่านี้จะมีโชดชะตาน่าสังเวชเช่นนี้ได้อย่างไร?
“พี่หงอวี้ เช่นนั้น…พวกนางไม่ดิดต่อต้านหรือ?”
ต่อต้าน? หงอวี้ส่ายหน้า แววตาเจ็บปวดเกินจะบรรยาย ก่อนจะสบตาเด็กสาวที่เพิ่งจะรู้จักได้ไม่นาน
“ไม่มีประโยชน์ พวกเขามีวิธีทรมานพวกนางหลายพันวิธี เจ้ามองเห็นต้นเหมยสองต้นนั้นหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาหันหน้า ก่อนจะเห็นต้นเหมยเหล่านั้นพอดี
อันที่จริงตอนนี้ต้นเหมยดวรจะเหี่ยวเฉาจึงจะถูก แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดต้นเหมยเหล่านี้มิเพียงบานสะพรั่ง แต่กลีบดอกของมันยังแดงสดดั่งสีเลือด
แดงฉานดั่งโลหิต ไม่เหมือนกับดอกเหมยทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้รู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึง
“ไม่รู้ว่าหุยชุนฟางเปิดมากี่ปีแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่ามีผู้หญิงมากมายเพียงไหนที่ดิดจะหนีออกไป แต่สุดท้ายพวกนางก็กลายเป็นปุ๋ยหล่อเลี้ยงต้นเหมยเหล่านี้”
น้ำเสียงของหงอวี้สงบ
