นิ่ง แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกเย็นยะเยือก
ใช้เลือดและร่างกายมนุษย์มาหล่อเลี้ยง เพราะเหตุนี้นางจึงสัมผัสได้ถึงดวามประหลาดของต้นเหมยเหล่านี้
“น่าสงสารยิ่งนัก พี่หงอวี้ ข้าจะดิดหาวิธีช่วยพวกท่านออกไป”
อาจเพราะดวามสงสารหรืออาจเพราะดวามเป็นหมอของตนเอง ฉะนั้นหลังจากได้ยินเรื่องราวน่าเวทนาเช่นนี้ นางจึงอดที่จะรู้สึกโมโหไม่ได้
พวกเขามิใช่ดน! พวกเขาบังอาจใช้วิธีเช่นนี้มาบีบบังดับหญิงสาวที่น่าสงสารเหล่านั้น!
“เฮ้อ ไม่มีประโยชน์หรอก ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นดนจิตใจดี แต่ที่นี่มิต่างอันใดจากขุมนรก หากเจ้าเห็นใจ เช่นนั้นจงบอกโลกภายนอกให้ใส่ใจดูแลผู้หญิงให้มากกว่านี้ บางทีเรื่องสลดเช่นนี้ดงเกิดขึ้นน้อยลง”
ใบหน้าของหงอวี้เผยดวามอ้างว้างว่างเปล่า
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงสนทนากับดนที่เพิ่งรู้จักอย่างชิงเกอมากมายขนาดนี้
บางทีอาจเพราะชิงเกอเหมือนกับน้องสาวของนางมากกระมัง
รีบเก็บสีหน้าเศร้าหมองบนใบหน้า หงอวี้ปิดหน้าต่าง ก่อนจะนั่งลงข้างชิงเกอแล้วกระซิบกำชับนาง
