ินเมิ้งหยาอาจมิได้จดจำคำนี้เอาไว้เลยแม้แต่เพียงครึ่งคำ ทั้งที่นางเป็นภรรยาของเขาแล้ว
แต่หลงเทียนอวี้มิอาจเอ่ยอันใดออกไปได้ เขาทำได้เพียงก้มหน้าดื่มเหล้า ไม่นานบนโต๊ะก็เหลือเพียงขวดเปล่าเท่านั้น
“อึก...เถ้าแก่ นี่คือเงินค่าเหล้า ไป ต้าหยวน ข้าจะพาเจ้าไปเปิดหูเปิดตา”
แม้จ้าวเฟยจะเป็นคนคอแข็ง แต่เมื่อครู่เขาเองก็ร่ำสุราเข้าไปมากมายเช่นกัน
แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิท อยู่ๆ เขาก็อยากพาหลงเทียนอวี้ไปผ่อนคลาย
“ไป…ไปเปิดหูเปิดตา…”
หลงเทียนอวี้ที่มิเคยร่ำสุราจนเมามายมาก่อนถูกพิษเหล้าทำให้สูญสิ้นสติสัมปชัญญะ เขาเดินคล้องคอจ้าวเฟยมุ่งหน้าเข้าไปในตัวตำบล
แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำทั้งหมดจะตกอยู่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา
ไม่รู้ว่าเขากินยาผิดสำแดงอะไรไป นี่ถึงขนาดร่ำสุรากับจ้าวเฟยจนเมามายเลยกระนั้นหรือ!
แต่ไหนแต่ไรเขามิใช่คนสำมะเลเทเมา ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าเขาทำสิ่งใดก็ล้วนวางแผนป้องกันตัวเองก่อนเสมอ
ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นเพราะเหตุใดเขาจึงต่อยตีกับชิวอวี้ ซ้ำยังกลายเป็นพวกขี้เหล้าไปเสียอย่างนั้น
แม้จะโกรธ แต่นางก็ยังกังวลว่าเขาจะดื่มเหล้าจนเกินตัวไปหรือไม่
“นายหญิงเจ้าคะ พวกเราไปเชิญเสด็จท่านอ๋
