ผู้คนสัญจรภายในตำบลซื่อฟางค่อนข้างมาก ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้ง
หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกว่าพวกเขาจะลงมือทำร้ายตนเอง ดังนั้นจึงเดินทางกลับไปที่โรงเตี๊ยมแล้วจูงมือป๋ายซ่าวออกมาเดินซื้อของ
เหามากมิรู้คัน หนี้มากมิรู้คืน คนพวกนั้นกำลังจับจ้องนาง ฉะนั้นนางจึงยังมิอาจทำการใดๆ ได้
“นาย…คุณชาย ข้ายังกังวลเรื่องป๋ายซูเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวที่คิดจะร้องเรียกนายหญิงถูกหลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่
ไม่ว่าอย่างไรนางก็มิอาจเรียกนายหญิงของตนเองว่าสามีได้ ฉะนั้นจึงเรียกว่าคุณชายแทน
“เอาล่ะ หากพวกเรายังมีบุญวาสนาต่อกัน สักวันหนึ่งจะต้องได้กลับมาพบหน้าอย่างแน่นอน เจ้าเองก็ลำบากที่ต้องตามข้ามา เช่นนั้นเจ้าอยากได้อะไร ข้าจะซื้อให้ทั้งหมด”
อันที่จริงป๋ายซูมีโอกาสหลายต่อหลายครั้งในการวางยาฮ่องเต้ แต่นางกลับไม่ทำ เรื่องนี้พอจะทำให้หลินเมิ้งหยาให้อภัยนางได้ เพียงแต่…ยังไม่ใช่ตอนนี้
ป๋ายซ่าวหนักใจเป็นอย่างยิ่ง นางมิได้มองสิ่งของข้างทางเลยแม้แต่น้อย ผิดกับหลินเมิ้งหยาที่ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ไม่นานนางก็ซื้อของกลับไปมากมาย
อีกทั้งยังจ้างคนนำของเหล่านั้นไปส่งที่โรงเตี๊ยม
“อดีตที่ผันผ่าน การแต่งงานบนความทุกข์ แม
