หลินเมิ้งหยาขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าที่เคยขาวนวลบัดนี้แดงก่ำ
กัดฟันกรอด นางคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะถูกลวนลามทั้งที่แต่งกายเป็นชาย
ตั้งแต่สมัยโบราณจวบจนกระทั่งปัจจุบัน คนหน้าด้านไร้ยางอายที่ชอบลวนลามผู้หญิงล้วนเป็นพวกเดนนรก
แม้นางจะสัมผัสได้ว่าชายคนนั้นยังไม่ทันลงมือทำอะไรตนเอง แต่ความโกรธทำให้นางอยากจะเผาเขาทั้งเป็น!
“ดื่มน้ำอุ่นสักแก้วเถิด หลงเทียนอวี้ไล่ตามไปแล้ว เท่าที่ดูจากความสามารถของเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้เจ้านั่นหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน”
ชิวอวี้ไม่รู้ว่าควรปลอบหลินเมิ้งหยาเช่นไร ตอนแรกคิดว่านางจะร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ใครจะคิดเล่าว่านางเกือบจะพุ่งตัวออกไปไล่ล่าโจรด้วยตัวเองเช่นนี้
มิพูดมิได้ว่านางช่างแตกต่างจากคนอื่นยิ่งนัก
“จริงสิ พวกเจ้าแจ้งทางการแล้วหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยารับน้ำอุ่นไป อยู่ๆ ก็เอ่ยถาม
ชิวอวี้ชะงัก เขาไม่รู้ว่าควรตอบคำถามนี้เช่นไร
“เรื่องนี้ต้องแจ้งทางการให้ทราบเรื่อง เจ้ากับหลงเทียนอวี้ คนหนึ่งเป็นหมอหลวง อีกคนเป็นองค์ชาย พวกเจ้าล้วนเป็นคนสำคัญของบิดามารดาและแผ่นดิน ไม่ว่าไอ้โจรหื่นกามนั่นจะเป็นใคร ข้าจะลากคอมันออกมาให้ได้!”
ไอ้คนสารเลวที่เป็นพิษสงร้ายต่อผู
