ื่อกันว่าอีกไม่เกินสิบปี อาจบรรลุเป็นนักบุญโอสถได้
แต่เมื่อเทียบกับพรสวรรค์ของซูเฉินแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่มาก
“พี่ชายฮั่วกล่าวเกินไปแล้ว!”
ซูเฉินพยักหน้าอย่างสุภาพ
ในชาติก่อน ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งแปดของแปดศิษย์สวรรค์ล้วนดูแลเขาอย่างดี เขาก็สนิทสนมกับจินรุ่ยและฮั่วหยางมาก
จินรุ่ยเป็นคนบ้ากระบี่ ภายนอกเย็นชาแต่จิตใจอบอุ่น
ฮั่วหยางเป็นอัจฉริยะด้านโอสถ ใจดีต่อผู้อื่น มักหลอมโอสถแจกให้ศิษย์คนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
ซูเฉินเข้าใจดีว่า ครั้งนี้ผู้ที่จะเข้าสู่แดนลับหยวนหลิงคงเป็นพวกเขาสี่คน
เมื่อจ้านเหยียนเห็นซูเฉิน สุ่ยหว่านเอ๋อร์ และอีกสองคนทักทายกันเสร็จ ก็ยิ้มบางเบาแล้วกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันเปิดแดนลับหยวนหลิง พวกเจ้าทั้งสี่จะเข้าไป หวังว่าพวกเจ้าจะสามารถก้าวหน้าในการบ่มเพาะ หากสามารถทนแรงกดดันของฟ้าดินได้ถึงสามวัน ก็ถือว่าคุ้มค่าที่นิกายเรายอมเปิดเขตลับให้ครั้งนี้!”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ!”
ซูเฉินและอีกสามคนพยักหน้าพร้อมกัน
ซูเฉินเองก็รู้จักแดนลับหยวนหลิงดี
ในแดนลับหยวนหลิงนั้น เต็มไปด้วยพลังดั้งเดิมของฟ้าดิน และมีแรงกดดันฟ้าดินอันมหาศาล
มีเพียงนักบุญยุทธ์เท่านั้นที่สามารถต้านทานแรงกดดั
