หลินเมิ้งหยาร้องตะโกนหน้าประตูด้วยความเดือดดาล ขณะที่รอป๋ายซ่าวมาเปิดประตู หูพลันได้ยินคำพูดทุกอย่างของหลงเทียนอวี้
เจ้าบ้านี่! ไร้ยางอายเป็นที่สุด!
หลินเมิ้งหยากัดฟันกรอด นางพยายามอดทนไม่ลงไปฉีกหน้าเขาตอนนี้
ป๋ายซ่าวที่ตื่นตระหนกมาตลอดคืนขยี้ดวงตาของตนเองขณะมองหน้าเจ้านาย
“นายหญิง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
หญิงสาวตรงหน้าใบหน้าบูดเบี้ยวบึ้งตึงแตกต่างจากเวลาปกติที่มักจะมีรอยยิ้มอ่อนโยน
บนบันได อยู่ๆ หูพลันได้ยินเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่ง ชะโงกหน้ามองก่อนสีหน้าจะเผยอาการตื่นตระหนก แข้งขาแทบอ่อนยวบลงกับพื้น
“เขา เขา เขา…ท่าน.…เขามาได้อย่างไร?”
ป๋ายซ่าวหาได้มีความสุขุมดั่งเช่นหลินเมิ้งหยา นางยังจำภาพที่ท่านอ๋องขังพระชายาเอาไว้ในจวนได้เป็นอย่างดี
ป๋ายซ่าวเบิกตากว้าง มองชั้นล่างด้วยความหวาดกลัว
สวรรค์โปรด เหตุใดท่านอ๋องจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?
หรือเขาจะมาตามพระชายากลับไป? เช่นนั้นนางจะทำอย่างไรดี? นางจะถูกท่านอ๋องโบยจนตายหรือไม่?
ความคิดฟุ้งซ่านประเดประดังเข้ามาจนป๋ายซ่าวเกือบจะหลุดเสียงสะอื้น
ทว่าในสายตาของคนอื่น ท่าทางของนางแสดงให้เห็นถึงความคุ้นเคยกับคุณชายใหญ่สกุลหยวน
มองดูสายตาตำหนิติเตียนและ
