นึกสนุกของคนเหล่านั้น หลินเมิ้งหยาแก้ตัวไม่ออก
พาป๋ายซ่าวกลับเข้าห้องพร้อมทั้งปิดประตูดัง “ปัง” สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปยังต้นเสียง
อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ภาพลักษณ์ที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากถูกเขาทำลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี
นางไม่มีวันยอม! แต่ตอนนี้กลับไม่อาจทำอะไรได้
ป๋ายซ่าวเริ่มกลับมาเป็นปกติหลังจากผ่านอาการตื่นตกใจมา แต่ถึงกระนั้นนางก็อดมองนายหญิงด้วยสายตากังวลไม่ได้
เหตุที่ท่านอ๋องมาที่นี่จะต้องเป็นเพราะจะพาตัวพระชายากลับจวนอย่างแน่นอน แต่ไม่รู้เลยว่าท่านอ๋องกำลังวางแผนอะไรอยู่
หากนางถูกลงโทษก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะจัดการพระชายาเช่นไร
“คนชั่ว! โรคจิต! สวรรค์โปรด ทำไมท่านไม่เก็บกวาดคนคนนี้”
หลินเมิ้งหยาทุบโต๊ะเพื่อระบายความโกรธ
ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะเป็นพวกปีศาจหน้าดำ นอกจากทำหน้าเข้มงวดไปวันๆ แล้วก็ยังมีความจริงใจใสซื่อ
แต่ดูเหมือนทั้งหมดจะเป็นเพียงการหลอกลวง! มันเป็นเพียงการแสดงเท่านั้น!
ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวก็รู้ว่าคนที่อยู่ด้านนอกจะมองนางเช่นไร
นับจากวันนี้เป็นต้นไป คนในขบวนการค้าจะต้องมองนางเป็นเด็กอย่างแน่นอน
ฮือ ฮือ ฮือ ภาพลักษณ์น่าเกรงขามส
