ง่างามของนางถูกทำลายจนไม่เหลือซาก!
หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงร้องห่มร้องไห้ในใจ จากนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่
เหตุใดก่อนหน้านี้นางจึงไม่เคยเห็นด้านนี้ของหลงเทียนอวี้มาก่อน?
เข้าใจผิด นางเข้าใจผิดไปเอง
ป๋ายซ่าวเดาไม่ออกว่าเจ้านายของตนเองเป็นอะไรไป แต่หนึ่งพระชายามิได้บอกให้นางวิ่งหนี สองมิได้ร้องเตือนนางแต่อย่างใด
บางทีเรื่องนี้อาจจะไม่ร้ายแรงเหมือนอย่างที่นางคิด
หัวใจพลันสงบลง ป๋ายซ่าวรีบนำผ้าสะอาดมาส่งให้นายหญิงของตนเอง
“นายหญิงล้างหน้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ เมื่อครู่ท่านกัวส่งคนมาบอกว่าหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทางได้เลย”
หลินเมิ้งหยารับผ้าไปเช็ดหน้าของตัวเองจนสะอาด
แม้ภาพลักษณ์จะถูกทำลาย แต่นางก็มีกำลังสนับสนุนเพิ่มขึ้นมามิใช่หรือ?
อยู่ๆ รอยยิ้มมีเลศนัยก็ปรากฏบนใบหน้า หลินเมิ้งหยาคิดออกแล้วว่าจะแก้เผ็ดหลงเทียนอวี้อย่างไร
อยากเป็นพี่ชายนักใช่หรือไม่? เช่นนั้นนางจะให้เขาเป็นสมใจ!
ถึงอย่างไรก็ถูกมองว่าเป็นเด็กเอาแต่ใจ เช่นนั้นนางจะเอาแต่ใจจนหยดสุดท้าย
นางอยากเห็นเหลือเกินว่าท่านอ๋องที่เคยมีคนรับใช้อยู่เสมอจะมีความอดทนกับนางได้สักกี่น้ำ
แม้จะกำลังพูดคุยกับพวกของท่านกัว แต่สายตาของหลงเทียนอวี
