้เหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสองอย่างไม่รู้ตัว
ดูจากท่าทางตอนเดินเข้าไปในห้อง คาดว่านางจะต้องโกรธมากอย่างแน่นอน
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอยู่ๆ เขาก็รู้สึกดีอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันของนาง
“หยวนเหมย ได้ยินมาว่าเจ้าค้าขายอาหาร แต่หลายปีมานี้การค้าขายอาหารช่างยากยิ่ง”
จ้าวเฟยส่งเสียงกลั้วหัวเราะ เหตุเพราะเขาและเหวินสือมีความรู้สึกดีกับหยวนหลิน ยิ่งได้เห็นพี่ชายหน้าตาหล่อเหลาของเขา กอปรกับคำพูดคำจารื่นหูเฉกเช่นเดียวหยวนหลิน ซ้ำยังไม่นึกถือตัว ฉะนั้นเขาจึงรู้สึกดีกับหยวนเหมยด้วยเช่นเดียวกัน
“ยังพอไหว หยุนโจวอุดมสมบูรณ์ไปด้วยข้าวและธัญพืช อีกทั้งท่านลุงของข้ายังเป็นพ่อค้ารายใหญ่ที่นั่น ดังนั้นจึงได้รับความเชื่อถือค่อนข้างมาก ชาวนาแถบนั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านลุง แต่น่าเสียดายที่เขาด่วนจากไป มิเช่นนั้นข้าคงได้เรียนรู้อะไรอีกมากจากเขา”
หลงเทียนอวี้แสร้งแสดงท่าทางเสียดาย หากหลินเมิ้งหยาไม่รู้จักเขาดี นางคงถูกการแสดงของเขาหลอกเข้าเต็มเปา
ก้าวเท้าลงมาทีละก้าว หลินเมิ้งหยายังคงแสดงสีหน้าถมึงทึง แต่ถึงกระนั้นเขาก็รีบเดินเข้ามาหานาง
สีหน้าลังเล แววตาฉายชัดว่ากำลังทำอะไรไม่ถูก ท่าท
