างเสมือนกำลังระมัดระวัง ดูเหมือนเขาจะเข้าถึงบทบาทของตัวเองไปแล้ว
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหากเขาไม่แสดงต่อ เช่นนั้นการแสดงต่อไปก็จะไร้ประโยชน์
“เสี่ยวหลิน เจ้า…เป็นอะไรไป?”
ส่งเสียงเอ่ยถามด้วยความลังเลราวกับกำลังกลัวว่าจะทำให้น้องชายหัวเสียอีกครั้ง
แต่ยิ่งได้เห็นท่าทางโศกเศร้าของเขา หลินเมิ้งหยายิ่งรู้สึกโกรธ
ดูเถิด อ๋องอวี้ผู้มีกิตติศัพท์เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงว่าเป็นองค์ชายเย็นชาไร้หัวใจกำลังแสดงท่าทางอ่อนไหวมิต่างอันใดจากภรรยาสาวโดนรังแก
“ในเมื่อท่านมาแล้ว เหตุใดต้องเสแสร้งเช่นนี้ด้วยเล่า ท่านกัว พี่ชายทั้งสอง ข้าขอตัวไปก่อน พวกท่านคุยกันต่อเถิด”
นางไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วต้องแสดงละครกับหลงเทียนอวี้
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะรีบเดินตามหลังนาง ท่าทางเอาอกเอาใจทำให้จ้าวเฟยมิอาจทนดูได้อีกต่อไป
“เสี่ยวหลินอา ข้าที่เป็นพี่ขอพูดอะไรสักหน่อย เจ้ากับพี่ชายล้วนเป็นพี่น้องกัน พี่ชายของเจ้าเองก็เป็นคนใจกว้าง เหตุใดเจ้าต้องขุ่นเคืองเขาด้วยเล่า”
อะไรนะ? สีหน้าของหลินเมิ้งหยาพลันเปลี่ยนไป
คนแบบหลงเทียนอวี้ซื้อใจจ้าวเฟยได้เพียงแค่ช่วงเวลากินอาหารเช้าน่ะหรือ!
นี่มันอะไรกัน? สมาคมนักวิจารณ์อย
