ยวน คิ้วของเขาจึงขมวดเข้าหากันแน่น
ชายคนนี้แตกต่างจากเด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนนั้นอย่างชัดเจน เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าชายตรงหน้าเคยผ่านร้อนผ่านหนาวอะไรมาบ้าง
แววตามุ่งมั่นสุขุมเย็นชา ชุดสีดำสนิททำให้มองจุดอ่อนของเขาไม่ออก
ช่างเป็นชายหนุ่มรูปงามและน่าเกรงขามยิ่งนัก แม้แต่เขาเองก็ไม่กล้าวางอำนาจใส่ ดังนั้นจึงทำตามกฎของยุทธจักรยกมือขึ้นรับการคารวะ
“มิกล้า ไม่ทราบว่าเจ้าคือ…”
หลงเทียนอวี้หยักยิ้มน้อยๆ ก่อนจะแสดงสีหน้าช่วยไม่ได้ สายตาเหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสอง
“ความจริงมิอาจซ่อนเร้น หยวนหลินคือน้องชายแท้ๆ ของข้า แต่เพราะท่านลุงของข้าไร้ซึ่งทายาทหญิงชาย ดังนั้นจึงรับไปเลี้ยงดู แต่ใครจะรู้ว่าอยู่ๆ ท่านลุงก็มาจากไป ท่านพ่อท่านแม่ไม่วางใจจึงรับข้ากลับมาอยู่ด้วย เฮ้อ น่าเสียดายที่ข้ากับน้องชายมิได้ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขาคิดว่าท่านพ่อและท่านแม่ลำเอียงรักเพียงแต่ข้า ดังนั้นจึงแอบหนีออกจากบ้านมา”
เสียงของหลงเทียนอวี้ไม่ดังหรือเบาจนเกินไป ทว่าคนที่อยู่รอบๆ กลับได้ยินอย่างชัดเจน
กอปรกับการแสดงสมจริงของเขา ดังนั้นทุกคนล้วนเชื่อคำพูดของเขาจดหมดสิ้น
ยิ่งไปกว่านั
