ท้ๆ แต่ยังมิได้เอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของท่านเลย”
แม้รูปลักษณ์ของชายหลังค่อมจะดูน่ากลัว แต่เขากลับเป็นคนละเอียดอ่อน
หลินเมิ้งหยาเผลอมองแขนทั้งสองข้างของชายหลังค่อมโดยมิได้ตั้งใจ
กระดูกตรงยาวงดงามผิดกับหน้าตา
ความสงสัยผุดขึ้นในหัวใจของหลินเมิ้งหยา เหตุใดท่านลุงคนนี้จึงมีแขนเรียวยาวสวยงามเช่นนี้กันนะ?
“ชื่อของข้า….มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นข้าอายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปีเท่านั้น คุณชาย ในเมื่อท่านตงฟางไม่อยู่ เช่นนั้นข้าขอเล่านิทานให้ท่านฟังสักหนึ่งเรื่องได้หรือไม่”
อายุมากกว่านางไม่กี่ปี? หลินเมิ้งหยาลอบพิจารณาชายหลังค่อมอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าผิวหนังของเขาหาได้เหี่ยวย่นเสมือนคนแก่ไม่
ฟังจากเสียงแหบแห้งเคร่งขรึม ดูเหมือนชายคนนี้จะต้องเป็นคนมีอดีตฝังใจ
ชายหลังค่อมใช้ที่คีบถ่านเขี่ยไฟในเตาผิง ดวงตาทอดยาวไม่รู้ว่ากำลังมองที่ไหน บางทีอาจเพราะน้องชายคนนี้หาได้ชักสายตากลับหรือแสดงท่าทางดูแคลนตนเอง ฉะนั้นหัวใจที่เต็มไปด้วยรูพรุนของเขาจึงเสมือนได้รับการปลอบโยน
“คุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์คนหนึ่งเคยมีใบหน้าหล่อเหลาและชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นดาบส
