ว่าระหว่างพวกเขาคงเป็นได้เพียงเท่านี้
ในที่สุดเซียวเยี่ยนก็หาหลินชิงเวยไม่พบ รูปร่างสูงใหญ่ของเขา สติและเหตุผลหนักแน่นประดุจขุนเขา ดูเหมือนค่อยๆ อันตรธานหายไปในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เขาไม่กินไม่นอนหลายวันหลายคืน ทุกๆ ตารางนิ้วของอุทยานหลวงและวังหลวงล้วนถูกเขาค้นหา ต่อให้ร่างของเขาตีด้วยเหล็กก็ยากที่จะไม่เหน็ดเหนื่อย
อาภรณ์บนร่างของเขายังคงเป็นอาภรณ์สีม่วงที่สวมในคืนนั้น บนอาภรณ์มีร่องรอยจางๆ เข้มๆ มากมาย รอยเลือดที่ถูกลมพัดจนแห้ง รอยยับย่นบนชายอาภรณ์ คราบสกปรกเลอะเทอะ เขาไม่มีเวล ลาแม้แต่จะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์
กระทั่งต่อมาเซียวจิ่นพูดกับเขาว่า “เสด็จอา หักห้ามใจเถิด เห็นเสด็จอาตามหานางอย่างคลุ้มคลั่งเช่นนี้ คิดดูแล้ววิญญาณของนางที่อยู่ในปรโลกล่วงรู้เข้าย่อมทำให้นางสงบใจลงได้ บ้าง”
