รเจ้าให้ ข้าหลิวไฮ่หลงหาได้ติดตามพวกพี่ใหญ่มาเพียงวันสองวันไม่ อย่าคิดว่าเจ้ามีคนคอยถือหางแล้วข้าจะเชื่อฟังคำพูดของเจ้า พวกพี่ใหญ่ต่างหากที่เป็นคนกุมอำนาจ ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นเพียงสวะเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยาฟังออกว่าหลิวไฮ่หลงหาได้มีความสัมพันธ์อันดีกับชายเสียงเคร่งขรึมไม่
เพราะเหตุนี้เขาจึงพยายามเอ่ยดักคอชายคนนั้นตลอดเวลา
หากมิใช่เพราะได้เขาคอยเอ่ยขัดเอาไว้แล้วล่ะก็ คาดว่าร่องรอยของนางและชิวอวี้คงถูกพบแล้ว
ทว่าชายเสียงเคร่งขรึมกลับไม่โกรธ พอคิดดูแล้วเขาคงไม่อยากมีปัญหากับคนขี้เมา
“ถึงเวลาแล้ว รีบมาช่วยกันเร็วเข้า”
หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้สบตากัน ไม่รู้ว่าชายเสียงเคร่งขรึมหมายความว่าอย่างไร ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามมองลอดโลงศพออกไป
ในมือของพวกเขาถือโคมไฟอันหนึ่งสูง อันหนึ่งต่ำ อันต่ำเป็นของชายที่กำลังบ่นพึมพำ
ส่วนคนร่างสูงหันหลังให้พวกนาง มิได้เอ่ยอันใด
“มารดามันเถอะ ของสิ่งนี้ดีจริงเชียว เพียงให้พวกเขาดมเล็กน้อยก็นอนหลับยาวไปสามวัน แต่น่าเสียดายแม่หนูน้อยคนนั้น อยากลิ้มลองดูสักคราจริงๆ ….”
หลิวไฮ่หลงกระตุกยิ้มหื่นกระหาย แต่ชายร่างสูงกลับเอ่ยขัดเขาเอาไว้
“อย่ายุ่งกับนาง แค่เจ้า
