ดวงจันทราเร้นกายหลังกลีบเมฆ ห้องโถงในโรงเก็บศพแห่งนี้เสมือนขุมนรกของเหยียนหวัง
ชิวอวี้อดที่จะหดศีรษะเข้าหาลำตัวไม่ได้ แม้เขาจะไม่เชื่อว่าโลกใบนี้มีผี แต่ถึงกระนั้นขนแขนก็ยังคงลุกชันเมื่อยืนอยู่ที่นี่
แต่สิ่งที่ทำให้เขาพูดไม่ออกก็คือหญิงสาวรูปร่างบอบบางอย่างหลินเมิ้งหยากลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ
หรือนางจะไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย?
“เจ้าพกของที่สามารถส่องทางได้ติดตัวมาบ้างหรือไม่?”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ตบหลังชิวอวี้ กล้ามเนื้อของเขาพลันแข็งเกร็ง
ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หลินเมิ้งหยามองเขาอย่างพูดไม่ออก สายตาตำหนิติเตียน
“มี รอสักครู่ อีกอย่างอย่าตีข้าอีก ข้าอาจตกใจตายได้!”
เห็นได้ชัดว่าชิวอวี้ตื่นตระหนกจนควบคุมตัวเองไม่ได้ น้ำเสียงสั่นเครือ
หยิบไต้ไฟออกมาจุด ก่อนจะส่องไฟสาดไปในความมืด
หลินเมิ้งหยามองท่าทางตื่นตระหนกของเขา ที่นี่เป็นเพียงโรงเก็บศพรกร้างเท่านั้น เหตุใดต้องกลัวถึงเพียงนี้?
หากทิ้งเขาไว้ในห้องดับจิตของโรงพยาบาลเพื่อให้ศึกษาร่างของอาจารย์ใหญ่ เช่นนั้นเขาจะมิตกใจจนสติหลุดหรอกหรือ?
“เอาล่ะ เอาล่ะ หากเจ้ากลัวก็จับมือของข้าไว้”
หลินเมิ้งหยายื่นแขนให้เขาเกาะอย่างใจกว้าง ชิวอวี้จึงเข้
