หลินเมิ้งหยาปัดมือของชิวอวี้ซึ่งวางบนหน้าผากของนางออก ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม
“ข้าไม่ได้เสียสติ เจ้าลองตรองดูเถิดว่าพวกเขาทะเลาะกันไปมาแบบนี้จะมีประโยชน์อันใด หากป๋ายหลงกับเฮยฮู่ยืนกรานว่าไม่ได้ทำ เช่นนั้นพวกตงฟางสวีเองก็มิอาจลงมือทำร้ายเขาได้ หากพวกเรามีหลักฐานอยู่ในมือว่าป๋ายหลงและเฮยฮู่ลักพาตัวหลานสาวของตงฟางสวีไปจริง เช่นนั้นเจ้าคิดว่าพวกคนเมืองเลี่ยหยุนจะทำเช่นไร?”
ชิวอวี้ครุ่นคิด ก่อนจะเข้าใจความหมายของนาง
ดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะรู้สึกเลื่อมใสความคิดยืมมีดฆ่าคนของหลินเมิ้งหยายิ่งนัก
“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าคิดจะยืมมือคนเมืองเลี่ยหยุนกำจัดป๋ายหลงและเฮยฮู่อย่างนั้นสินะ!”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า เท่าที่นางได้รู้จักกับซินหลี เสี่ยวอวี้หรือแม้แต่ป๋ายซู พวกเขาล้วนเป็นคนประเภทมีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นต้องชำระ
หากนางหาหลักฐานได้ว่าป๋ายหลงและเฮยฮู่ลักพาตัวหลานสาวของตงฟางสวีไป เช่นนั้นผู้อยู่เบื้องหลังของพวกเขาจะต้องอยู่ไม่เป็นสุขอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น หากตงฟางสวีเป็นคนดี ท่านกัวคงมิทำตัวเป็นกลาง
คำพูดของเขาราวกับมองว่าคนเมืองเลี่ยหยุนเท่านั้นที่มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ เช่นนั้นคนเมืองอื่นม
