หลังจากเจอเรื่องตื่นตระหนกเมื่อช่วงเช้า หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวเลือกที่จะรับประทานอาหารในห้องพัก
รถม้าจอดอยู่ใกล้กับประตูโรงเตี๊ยม เสี่ยวเอ้อร์วาจาดีมีมารยาทเข้ามาต้อนรับขับสู้
หลังจากหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวลงจากรถม้า นางพบว่าตอนนี้โรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยผู้คน
ทว่าคนในตำบลล้วนเป็นพวกพ่อค้า เรื่องนี้มิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
หลินเมิ้งหยาเคาะศีรษะของตนเองเบาๆ บางทีนางอาจคิดมากเกินไป
“เชิญท่านลูกค้าด้านในขอรับ”
เสี่ยวเอ้อร์สวมผ้าหยาบสีเทาเดินนำทาง
โรงเตี๊ยมแห่งนี้ค่อนข้างเรียบง่าย ห้องโถงมีโต๊ะสองสามแถวซึ่งมีคนนั่งอยู่เต็มพื้นที่
กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง
คนที่ได้กินเพียงหมั่นโถวและผักแกล้มอย่างหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวล้วนโหยหาอาหารเลิศรส
กระซิบกระซาบกันเพื่อปรึกษาว่าจะกินอะไรดี
ท่าทางสนิทชิดเชื้อของทั้งคู่ดูราวคู่สามีภรรยาที่รักกันมาก
“ห้องของข้าอยู่ข้างๆ หากมีเรื่องอะไรก็เรียกข้าได้”
ชั้นสองคือห้องพัก หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้อยู่ห้องข้างกัน
คราวนี้ชิวอวี้มิได้หาข้ออ้างไร้ยางอายเพื่อขออยู่ห้องเดียวกับพวกนาง
มองตามหลังชิวอวี้ที่เดินเข้าห้องของตนเองไป หลินเมิ้งหยารู้สึกสงส
