ัยเล็กน้อย
นับตั้งแต่ออกจากโรงเตี๊ยมเมื่อเช้า เขามีท่าทางหงุดหงิดไม่แช่มชื่นเหมือนก่อน อีกทั้งยังพูดกับพวกนางเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น
หรือเขาจะโกรธ? แต่ชิวอวี้ไม่ได้ดูเหมือนคนขี้น้อยใจ
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ก่อนจะเดินตามเสี่ยวเอ้อร์ไปยังห้องของตนเอง
ท่านกัวเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว บางทีเขาอาจอยากชดเชยให้หลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงมอบห้องที่ดีที่สุดให้
ห้องหับสะอาดสะอ้าน หน้าต่างสามารถมองเห็นถนน เมื่อมองลงเบื้องล่างจะเห็นทิวทัศน์ทั่วทั้งตำบลอย่างชัดเจน
แน่นอนว่าโต๊ะ เตียงหรือแม้กระทั่งโคมไฟย่อมครบครัน ซ้ำยังมีแจกันดอกไม้อีกสองสามใบ
แม้จะมิสวยงามเช่นร้านหรูอี้ แต่ถึงกระนั้นก็สะอาดและสะดวกสบายเป็นอย่างยิ่ง
หลินเมิ้งหยาสั่งอาหารก่อนจะปิดประตูลงและเดินไปตรวจสอบบริเวณรอบๆ กับป๋ายซ่าว
โชคดีที่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ เมื่อออกนอกบ้าน นางจำต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
“นายหญิง ท่านคิดว่าใต้เท้าชิวโกรธข้าหรือไม่?”
ป๋ายซ่าวรินชาให้หลินเมิ้งหยา ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
แม้ฝีปากของนางจะจัดจ้านไปบ้าง แต่ชิวอวี้ขี้น้อยใจเกินไปหรือไม่ ทั้งที่ตำหนิเขาไปเพียงครึ่งคำ แต่เขากลับขุ่นเคืองตลอดทั้งวัน
หลินเมิ้งหยากลับ
