หัวเราะพลางส่ายหน้า จากนั้นกระซิบเสียงแผ่ว
“เขามิได้โกรธเจ้า ข้าคิดว่าเขาแสร้งทำท่าทางเช่นนี้ให้คนอื่นดู”
ระหว่างการเดินทาง หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้แสร้งส่งเสียงทะเลาะเบาะแว้งกันตลอดทาง
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ท้ายขบวน
แม้จะไม่รู้ว่าพวกเขาพุ่งเป้ามาที่นางหรือไม่ แต่ช่วงเวลาพักผ่อนตอนกลางวัน ชิวอวี้แอบหายออกไปพักใหญ่
หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง นับตั้งแต่ตอนที่ชิวอวี้กลับมา นางได้กลิ่นคาวเลือดจากร่างกายของเขา
เดาว่าชิวอวี้คงไปจัดการเก็บกวาดคนเหล่านั้น
หากดูจากนิสัยใจคอของชิวอวี้ เขาคงมิได้ทำร้ายหมายเอาชีวิต แต่ถึงกระนั้นก็คงทำเพื่อเค้นถามเอาข้อมูลที่เป็นประโยชน์
เพียงแต่ตอนนี้คงมิใช่เวลาเหมาะสมในการอธิบายให้นางฟัง
ป๋ายซ่าวเข้าใจความหมายของหลินเมิ้งหยาทันที
นับตั้งแต่วันที่เข้ามาทำงานในจวนจนผ่านมาค่อนปี นางผ่านเรื่องเลวร้ายกับหลินเมิ้งหยามามาก
ผงกศีรษะลงและไม่ได้ถามสิ่งใดอีก
“อาหารมาถึงแล้วขอรับ ไม่ทราบว่าสะดวกให้นำเข้าไปส่งหรือไม่?”
ด้านนอก เสี่ยวเอ้อร์เคาะประตูเบาๆ ก่อนจะตะโกนถาม
หลินเมิ้งหยาจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีทางเผยข้อบก
