องโถงมิได้มีเพียงขบวนพ่อค้าของท่านกัวเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองขบวนพ่อค้าซึ่งสวมใส่ชุดแปลกตา
ทว่าไม่ว่าชายหรือหญิง พวกเขาล้วนปิดบังหน้าตาเอาไว้ด้วยผ้าคลุมหน้าและเผยเพียงดวงตาสีดำ ขณะเดียวกัน สายตาของพวกเขาล้วนจับจ้องมาที่นาง
แย้มยิ้มเป็นมิตร หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าตนเองแตกต่างจากผู้อื่น
ทว่านางไม่คิดอย่างเก็บเนื้อเก็บตัวเสมือนเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง
ยกมือขึ้นเล็กน้อย พัดด้ามไม้ไผ่ในมือโบกสะบัดเข้าหาตัวเบาๆ รอบกายนางมีบุรุษทุกรูปแบบ
บุรุษผู้สง่างาม? ไม่หรอก ธรรมดาเป็นอย่างมาก
“ท่านกัว พี่ชายทั้งสอง”
หลินเมิ้งหยามองข้ามสายตาเหล่านั้นแล้วเดินเข้าไปทางโต๊ะของท่านกัวพร้อมทั้งยกมือขึ้นประกบกันเพื่อคารวะ น้ำเสียงไม่อ่อนหวานหรือแข็งกระด้าง
ขณะเดียวกัน สายตาเหนียมอายระคนเร่าร้อนจ้องมองมาทางนางหลายคู่
หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกภาคภูมิใจมิได้
ดูเถิด นางเองก็มีเสน่ห์ไม่เบา!
หวนนึกถึงพี่ชายของตนเอง แม้จะมีคู่หมั้นคู่หมายที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเป็นคนเลือก แต่คาดว่ากลับไปคราวนี้นางต้องสั่งสอนเขาดูสักตั้ง
ท่านกัวยังคงสูบยาสูบเช่นเคย แต่เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้ว วันนี้ใบหน้าของเขายิ้มแย้มและใจดีกว่าเดิม
เหวินสือและ
