จ้าวเฟยยังคงเหมือนเดิม หลังจากได้ทำความรู้จักกันมาสองวัน ดูท่าพวกเขาจะชื่นชอบความไม่ยึดติดของหลินเมิ้งหยา
“มานั่งเถิด พวกเขาล้วนเป็นหัวหน้าขบวนการค้ามีชื่อ หากต้องการเดินทางค้าขาย เช่นนั้นจะต้องได้พบกันอีกหลายครา หยวนหลิน เจ้ารีบคารวะพวกเขาเสียสิ”
ท่านกัวอ้างว่านางเป็นลูกชายของสหายเก่า เหตุเพราะความสนิทสนม ดังนั้นจึงต้องดูแลนางมากเป็นพิเศษ
อีกทั้งยังอยากให้พวกหัวหน้าขบวนพ่อค้ารู้จักนางเอาไว้ คราวหน้าหากได้พบกัน พวกเขาจะได้ไว้หน้านางบ้าง
หลินเมิ้งหยารีบค้อมตัวคารวะ พวกหัวหน้าขบวนการค้าผงกศีรษะลงด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงเริ่มแนะนำตัว
แม้โรงเตี๊ยมจะกว้างขวาง แต่เพราะอยู่ใจกลางตำบล ฉะนั้นห้องโถงจึงมีเพียงสี่โต๊ะเท่านั้น
ท่านกัวนั่งอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออก ส่วนคนที่นั่งอยู่ทางทิศตะวันตกคือกลุ่มพ่อค้าซึ่งมุ่งหน้าไปยังเมืองตงเซี่ย หัวหน้าขบวนพ่อค้าอายุรูปร่างท่าทางไม่ต่างจากท่านกัวนัก
แม้จะไม่ได้มีคุณธรรมเถรตรงอย่างท่านกัว แต่ถึงกระนั้นก็เป็นคนฉลาดเฉลียว ชายที่นั่งข้างเขามีท่าทางอบอุ่นสง่างาม
แต่เพราะเขาสวมใส่หน้ากากสีเงิน ดังนั้นจึงไม่มีใครมองออกว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไร เสื้อสีขาวสว่างชั้นในรับกับผ้าหยาบสีเ
