ทาด้านนอกเป็นอย่างดี
ครุ่นคิด ก่อนที่หลินเมิ้งหยาจะปรากฏตัวออกมา เขาจะต้องตกเป็นเป้าสายตาจากทุกคนอย่างแน่นอน
“ท่านนี้คือท่านหม่าลิ่วที่ต้องการเดินทางไปยังเมืองตงเซี่ย พอพูดถึงชีวิตการเดินทาง ผู้เฒ่าคนนี้ใช้ชีวิตบนถนนหนทางมากกว่าข้าเสียอีก ผู้เฒ่า ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างเล่า? คิดจะไปรายงานตัวกับเหยียนหวัง [1] เมื่อใด?”
หลินเมิ้งหยารีบก้มตัวคารวะ เพราะเหตุนี้เขาจึงนั่งข้างท่านกัว เพียงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคือสหายเก่า
ท่านหม่าลิ่วมีอุปนิสัยขี้เล่น เขากระตุกยิ้มหัวเราะฮึฮึ ก่อนจะตอบโต้ท่านกัวกลับอย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ
“ขนาดผู้เฒ่าเช่นเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เหยียนหวังจะมาพรากชีวิตข้าไปได้อย่างไร ชีวิตตอนนี้นับว่าไม่เลว ร่างกายซูบผอมลงเล็กน้อย หากได้ร่ำเรียนวิทยายุทธ์จากผู้เฒ่ากัว คาดว่าคงมีกำลังวังชามากขึ้น แม้พวกเราเหล่าพ่อค้าจะไม่อาจเทียบกับผู้คุ้มกันได้ แต่ถึงกระนั้นก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย หากไม่ระวังก็อาจจะหลงเข้าไปอยู่ในเส้นทางที่ไม่มีทางออก”
ทันทีที่ท่านหม่าลิ่วพูดจบ ชายหนุ่มตรงหน้าเขาระงับโทสะไม่อยู่
“ปัง” เสียงดังขึ้น มือหนาฟาดลงบนโต๊ะ
ชายผู้มีรูปร่างกำยำใบหน้าโห
