ดเหี้ยมยิ่งกว่าเหวินสือและจ้าวเฟยจ้องเขาอย่างมีโทสะ
“ไอ้แก่ใกล้ลงโลงเช่นเจ้าอย่าได้พูดจาเลอะเทอะอีก มิเช่นนั้นข้าเฮยฮู่จะฉีกปากเจ้า!”
ท่านหม่าลิ่วกลับไม่แสดงท่าทางไม่พอใจ ทว่าเขาเหลือบมองชายนามว่าเฮยฮู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม
“พี่ชาย เหตุใดต้องมีอารมณ์ด้วยเล่า? ท่านหม่าลิ่วมีชื่อเสียงเรื่องการพูดเปรียบเปรย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมิได้เอ่ยถึงสกุลท่านแต่อย่างใด ใยท่านจึงต้องกินปูนร้อนท้อง”
ผู้พูดคือชายหนุ่มใบหน้าขาวสะอาดข้างๆ เฮยฮู่
หลินเมิ้งหยามองออก เฮยฮู่เป็นเพียงมือสังหาร แต่คนที่ควบคุมทุกอย่างคือชายหนุ่มที่มีท่าทางอ่อนแอยิ่งกว่านางคนนั้น
ชายหนุ่มคนนั้นสวมใส่ชุดผ้าไหมสีฟ้า แม้ใบหน้าจะเหมือนคุณชายสูงศักดิ์คนหนึ่ง แต่สายตาและกลิ่นอายแห่งความเจ้าเล่ห์แผ่ออกมาจากตัวเขา
หลังจากหลินเมิ้งหยาสบตาเขาเพียงครั้งเดียว นางก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนรับมือด้วยยากคนหนึ่ง
แต่หากกำลังพูดเรื่องประสบการณ์ชีวิต เช่นนั้นเหตุใดท่านหม่าลิ่วจึงเจาะจงพูดถึงเขาเล่า?
“ท่านหม่าลิ่วหาได้พูดจาเลื่อนเปื้อนไม่ ป๋ายหลง แม้ข้าจะไม่อาจทำอันใดกับการค้าขายมนุษย์ของเจ้าได้ แต่พวกเราคนเมืองเลี่ยหยุนจะไม่มีวันยอมปล่อยให้เจ้ารังแกได้ง่ายๆ
