“นี่มัน… โอสถทะลวงสวรรค์?!”
ลั่วเสวียนจ้องมองโอสถในมือซึ่งกลมมน ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ขนาดเท่าไข่นกพิราบ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางไม่คาดคิดเลยว่า ของขวัญที่ซูเฉินจะมอบให้จะเป็นโอสถทะลวงสวรรค์!
“ท่านอาจารย์ นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้ ท่านชอบหรือไม่?”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
“เจ้าเด็กบ้า คิดว่าข้าทะลวงถึงขอบเขตนักบุญยุทธ์ไม่ได้ด้วยตนเองหรืออย่างไร ถึงได้นำโอสถทะลวงสวรรค์มาลบหลู่ข้า?”
ลั่วเสวียนกล่าวพลางจ้องซูเฉินพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ท่านอาจารย์มีพรสวรรค์เหนือผู้ใด การทะลวงถึงขอบเขตนักบุญยุทธ์ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ข้ามอบโอสถนี้ไว้เพื่อเผื่อไว้เท่านั้น!”
ซูเฉินกระแอมเบา ๆ
“ฮึ่ม! เจ้าก็ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง ข้ารับไว้ก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าคือเร่งทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์โดยเร็ว อย่าไปวุ่นวายกับเรื่องไร้สาระนัก!”
ลั่วเสวียนส่งเสียงเย็นชา กล่าวอย่างถือดี
แต่ในแววตานางกลับมีความซาบซึ้งซ่อนอยู่
ซูเฉินไปยังศาลาโอสถวิญญาณ และต่อมายังนครเทียนไห่ เพื่อเสาะหาสมุนไพรในการหลอมโอสถทะลวงสวรรค์
นางย่อมรู้ดีทุกอย่าง
แม้นางจะสงสัยมาตลอดว่าเหตุใดซูเฉินถึงมีจิตใจผูกพันกับนิกายเทียนเต๋า
