ป๋ายซ่าวเช็ดน้ำตาแล้วกระซิบพึมพำสองสามประโยคข้างใบหูหลินเมิ้งหยา
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย ก่อนจะยกนิ้วเห็นด้วย
“หากนายหญิงอนุญาต หลังจากกลับไปแล้วข้าจะทำตามที่บอกท่านไป ไม่ทราบว่าท่านคิดเห็นเช่นไร?”
ป๋ายซ่าวลองถามหยั่งเชิง เห็นได้ชัดว่านางกำลังเตรียมความพร้อม
หลินเมิ้งหยากลับกดร่างของนางเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยชี้แนะอย่างใจเย็น
“อย่าเพิ่งรีบร้อน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดข้าจึงเลือกเจ้าไปเยือนเมืองหลินเทียนกับข้า?”
มองใบหน้าเปื้อนยิ้มของนายหญิง ป๋ายซ่าวหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง ไม่นานนางทำท่าทางประหนึ่งคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดังนั้นจึงเล่าความคิดของตนเองให้หลินเมิ้งหยาฟัง
“ใช่แล้ว ข้าอยากทำให้หูตาของเจ้ากว้างไกลยิ่งขึ้น หากเจ้าได้ท่องโลกกว้าง เช่นนั้นเจ้าจะทำงานได้ดีกว่าเดิมหลายเท่าอย่างแน่นอน ฉะนั้นเรื่องนี้จึงยังไม่ต้องรีบร้อนลงมือ ค่อยเป็นค่อยไปเถิด”
ความใจกว้างโอบอ้อมอารีของหลินเมิ้งหยาทำให้หัวใจของป๋ายซ่าวสงบลง
มองท่าทางสบายใจกว่าเดิมของสาวใช้ หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจเบาๆ
คนเป็นหมอย่อมรู้ดีว่าหลังจากหญิงสาวถูกทำร้าย หัวใจของพวกนางจะได้รับการกระทบกระเทือนมากเพียงใด
โชคดีที่ป๋ายซ่าวเป็
