วกนางมักจะฟังคำพูดของตนเองเสมอ
เพียงเถียนมามาได้เห็นแม่นางทั้งสองก็รู้สึกชื่นชอบยิ่งนัก อีกทั้งพวกนางยังปฏิบัติตัวอย่างดีต่อคุณหนู นางจึงมองพวกป๋ายจีและป๋ายซ่าวเป็นพวกเดียวกับตน
“อีกอย่าง วันนี้ข้าไปที่โรงครัวและได้เห็นคนในจวนตระเตรียมอาหารคาว ขออภัยที่ข้าอาจจะปากมากไปเสียหน่อย แต่คุณหนูกำลังตั้งครรภ์อยู่หรือ? หรือมีเจ้านายคนใดในจวนกำลังตั้งครรภ์?”
“พรวด….”
ชาในปากของหลินเมิ้งหยาถูกพ่นออกมา ดวงตากลมโตหันไปมองเถียนมามาราวไม่อยากจะเชื่อในสิ่งนางกำลังพูด
“ไม่…ไม่มีทาง พวกเขาเตรียมให้คนรับใช้ในจวนหรือไม่?”
จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า!
นางกับหลงเทียนอวี้แต่งงานกันมาหนึ่งปีก็จริง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังเป็นสาวพรหมจรรย์!
อย่าว่าแต่การใช้ภาษากายคุยกันเลย แม้แต่กุมมือหรือจุมพิตยังไม่ค่อยได้ทำ
ยิ่งไปกว่านั้น พวกสาวใช้ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง
หลงเทียนอวี้หาใช่คนเจ้าชู้ สามีของพระสนมเต๋อเฟยยังคงสลบไสลอยู่วัง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีใครตั้งครรภ์อย่างแน่นอน
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ แม้จวนอ๋องกับจวนของพวกเราจะต่างกัน แต่อาหารของพวกเจ้านายหาใช่เรื่องยากที่จะคาดเดา หากคนรับใช้ในจวนท้อง เช่นนั้นพวกเขาจะต้องมารายงานท่านที่เป็นน
