ผ่วเบาจะดังขึ้นตามหลัง
“อ้อ เช่นนั้นระวังตัวด้วยนะเพคะ พระองค์เตรียมของครบแล้วหรือไม่? การเดินทางคราวนี้คาดว่าจะต้องขึ้นเขาลงห้วย เช่นนั้นคงต้องเอาเสื้อผ้าไปมากหน่อย หม่อมฉันสั่งป๋ายจีให้เตรียมชุดเอาไว้ให้พระองค์แล้ว พรุ่งนี้พระองค์ให้หลินขุยมารับเถิด อีกอย่าง หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์มีหมอติดตามไปด้วย แต่พระองค์ควรเอายาสามัญประจำบ้านติดตัวไปด้วย หากอยู่ข้างนอกจะต้องดูแลร่างกายให้ดี อย่าตากลมจนป่วย จะต้องดื่มน้ำต้มสุกเท่านั้น ท้องไส้จะได้ไม่มีปัญหา แล้วก็…”
อยู่ๆ เสียงบ่นพึมพำก็หยุดชะงัก
ขณะที่นางไม่ทันระวังตัว มือหนาสองข้างวางลงบนบ่าบอบบาง ก่อนจะหมุนร่างของนางเข้าหาแผงอกแข็งแกร่งของตนเอง
กายบางถูกเขาโอบเอาไว้ในอ้อมกอดแน่น หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรพูดอะไร สุดท้ายแสร้งปล่อยร่างให้อ่อนยวบแล้วซุกซบอยู่ในวงแขนของเขา
“ข้ารู้เรื่องเหล่านี้แล้ว เจ้ายังมีสิ่งใดอยากกำชับข้าอีกหรือไม่?”
เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาทำให้ร่างกายของหลินเมิ้งหยาอ่อนระทวย
เชื่อว่าจะต้องไม่ใช่นางเพียงคนเดียวที่กำลังทำตัวไม่ถูก
แต่งงานใกล้จะครบปีแล้ว เมื่อก่อนเขาเคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระเพียงตัวคนเดียว แต่หลังจากมีนา
