ี้ ก่อนจะรีบเทน้ำใส่แจกันแล้วปักลงไป
ห้องของนางเต็มไปด้วยสิ่งของล้ำค่า แต่น้อยนักที่จะได้เห็นสิ่งของให้ความสดชื่นเช่นนี้
ยากนักที่จะหากระถางต้นไม้ได้ ดังนั้นนางจึงใช้แจกันหยกขาวแทน เมื่อเทียบกับความสดชื่นของดอกอิ๋งชุนแล้ว ตอนนี้จึงดูเหมือนดอกไม้ประดิษฐ์มากกว่าดอกไม้ธรรมชาติ
มองท่าทางดีใจของอีกฝ่าย ใบหน้าของหลงเทียนอวี้ปรากฏรอยยิ้ม
สำหรับเขาแล้ว หลินเมิ้งหยามักนำความรู้สึกแปลกใหม่มาให้เสมอ
หากจะให้พรรณนาเกี่ยวกับนางแล้วล่ะก็ นางชอบสิ่งของมีค่ามากที่สุด เพียงมอบเงินให้นาง นางก็หลงใหลได้ปลื้มในทันที
แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของนางเมื่อได้รับดอกไม้ไร้ราคาเช่นนี้ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าดอกไม้ในสายตาของนางจะมีค่ายิ่งกว่าแก้วแหวนเงินทองหรือไม่?
“พระองค์ดูสิเพคะ สวยหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาหยิบแจกันปักดอกไม้ยื่นให้หลงเทียนอวี้ดู
กลีบดอกของต้นอิ๋งชุนบานกว่าเดิมเล็กน้อย อีกทั้งยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้หัวใจสงบ
“อืม สวยมาก”
หลินเมิ้งหยายิ้มอ่อนหวานเสมือนเด็กได้รับรางวัลจากคำชมของหลงเทียนอวี้ นางครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจนำไปวางไว้บนหัวนอน
“ข้า…พรุ่งนี้ต้องไปแล้ว”
มือเล็กที่จับดอกไม้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเสียงแ
