งผู่
ยิ่งพลิกหน้ากระดาษ นางยิ่งรู้สึกว่าตำราเล่มนี้ช่างล้ำค่า
บางส่วนเขียนเอาไว้เพียงไม่กี่ประโยค แต่กลับขจัดม่านหมอกแห่งความสงสัยออกไปจนหมด โรคร้ายแรงหลายโรคสามารถหาทางรักษาได้จากตำราเล่มนี้
สิ่งที่น่าพิศวงไปกว่านั้นก็คือตำราเล่มนี้มีการบันทึกคำอธิบายประกอบเอาไว้อย่างละเอียด
นี่คือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในตำราเล่มนี้
หลินเมิ้งหยาไล่อ่านทุกตัวอักษร นางหวังว่าจะได้พบร่องรอยเบาะแสของท่านแม่บ้าง
ขณะที่นางกำลังเพ่งสมาธิอยู่กับตัวหนังสือ กลิ่นหอมเย็นบางอย่างพลันโชยเข้ามาเตะจมูก
สัมผัสเย็นแผ่วเบาแตะลงบนแก้มของนาง
หลินเมิ้งหยาผินหน้ามอง ก่อนจะได้เห็นเห็นดอกอิ๋งชุนแรกแย้ม
เกสรสีเหลืองนวลดูราวมิหวาดกลัวต่ออากาศหนาวของต้นฤดูวสันต์เลยแม้แต่น้อย กลีบดอกยังคงชูช่องดงามอย่างหยิ่งยโส
ดอกอิ๋งชุนเปรียบเสมือนหญิงงามหนึ่งเดียวในเมือง ค่อยๆ ผลิบานเพื่อสร้างสีสันให้แก่อากาศที่กำลังจะกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
“นี่คือ…ให้หม่อมฉันหรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาพลันยิ้มกว้างยิ่งกว่าดอกไม้แรกแย้ม ดวงตาประหลาดใจระคนดีใจเผยให้เห็นถึงความไร้เดียงสา อีกทั้งยังเปล่งประกายเจิดจ้าราวดวงดาราบนท้องฟ้า
รับดอกอิ๋งชุนจากมือหลงเทียนอว
