ป๋ายจีและป๋ายซ่าวรีบรับมาสวมที่ข้อมือของตนเองอย่างดีอกดีใจ
แม้ตอนนี้พวกนางจะมีทรัพย์สินมากมายแล้ว แต่ของที่เถียนมามามอบให้ย่อมมิต่างอันใดจากของที่นายหญิงมอบให้ สิ่งของเหล่านี้ล้วนมีคุณค่าทางจิตใจ
เถียนมามาลอบสังเกตหญิงสาวทั้งสอง ป๋ายจีมีท่าทางอ่อนโยนสงบนิ่งแต่เฉลียวฉลาดและมีไหวพริบ นางมักจะยืนอยู่ใกล้คุณหนูไม่ห่างเพื่อคอยรับใช้ ส่วนป๋ายซ่าวมีใบหน้างดงาม ท่าทางร่าเริงแจ่มใจและเด็ดขาดโผงผาง แต่นางเคารพนับถือคุณหนูเป็นอย่างยิ่ง
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย เพียงได้เห็นสาวใช้ที่ได้รับการฝึกอบรมมาทั้งสอง เท่านี้นางก็มองออกทันทีว่าจวนอ๋องย่อมแตกต่างจากจวนอื่น
“มามาลำเอียง ท่านเลี้ยงข้ากับนายหญิงมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เหตุใดจึงให้เพียงพวกนางทั้งสอง แต่กลับไม่มีของให้ข้าเล่า มามาลำเอียง ข้าไม่ยอมนะเจ้าคะ”
ป๋ายจื่อจงใจแสดงท่าทางขุ่นเคืองเพื่อเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน ทุกคนในเรือนต่างหลุดขำเพราะท่าทางน่ารักน่าชังของนาง
บรรยากาศครึกครื้นเสมือนคนในครอบครัวหยอกล้อเล่นกัน ความอบอุ่นพลันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตำหนัก
ปัจจุบันป๋ายจีและป๋ายซ่าวคอยดูแลความเรียบร้อยของจวน ดังนั้นเมื่อมีพวกนางคอยนำทางชี้แนะ เถียนมามาจึงได้เห็นงาน
