มิใช่เพราะนายหญิงกับข้าพยายามขัดขวางพวกหื่นกามเหล่านั้น ป่านนี้คงจะมิเป็นผู้เป็นคนไปแล้ว อีกอย่างพวกทหารหลวงเองก็เหมือนจะเป็นพวกเดียวกันกับพวกเขาแท้ๆ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไร แต่กลับพูดจาเลื่อนเปื้อนกันไปเรื่อย คอยดูเถิด สักวันข้าจะให้พี่ป๋ายซ่าวไปฉีกหน้าตัดลิ้นพวกนาง!”
หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อข่าวมาถึงหูป๋ายจื่อแล้ว นั่นแสดงว่าฝ่ายตรงข้ามต้องการโพนทะนาป่าวประกาศให้ทุกคนในเมืองรับรู้
ทั้งหมดก็เพื่อทำให้ชื่อเสียงของพระชายาคนนี้เสียหายและกลายเป็นที่โจษจัน
หากเรื่องราวเป็นไปตามแผนการของพวกเขา เช่นนั้นตอนนี้พระชายาคงถูกจองจำอยู่ในคุกหลวง จากนั้นท่านอ๋องคงทิ้งนางไปเพราะความรังเกียจ สุดท้ายนางจะถูกกำจัดหรือไม่ก็ฆ่าตัวตายล้างอายให้กับวงศ์ตระกูล
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้นางล้วนเห็นมาจากละครโทรทัศน์ทั้งสิ้น
สำหรับนางและหลงเทียนอวี้แล้ว เรื่องพวกนี้หาใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจ
ฉะนั้นนี่จึงเป็นเพียงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งของนางเพียงเท่านั้น
“ข่าวลือมักหยุดอยู่ที่ผู้ทรงปัญญาเสมอ คาดว่าข่าวลือคงอยู่ได้ไม่นานนัก”
หลินเมิ้งหยาพลิกหน้าหนังสือ ใบหน้านวลราบเรียบนิ่งเฉย
ทว่าหัวใจของนางกำลังครุ่นค
