องมันยังเข้มข้นกว่าของที่ชิวอวี้นำมาหลายเท่า
หลินเมิ้งหยาวางของบนโต๊ะ นางค่อยๆ เปิดออกทีละนิดเพราะกลัวจะพลาด
สิ่งของภายในเผยออกมาให้นางเห็น
ตำราเล่มบาง ปิ่นปักผมสีทองและต้นสมุนไพรแห้ง นอกจากของเหล่านี้ก็ไม่มีสิ่งใดอีก
หลินเมิ้งหยาชื่นชมยาสมุนไพรในกล่อง มันคือต้นจิ้งซินเหลียนแห้ง ปกติแล้วเมื่อต้นจิ้งซินเหลียนแห้งแล้ว กลิ่นจะต่างไปจากเดิม อีกทั้งประสิทธิภาพของยายังลดลง
คิดไม่ออกเลยว่าห่อผ้าผืนนี้ใช้วิธีใดจึงสามารถเก็บของเหล่านี้เอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
มองดูต้นสมุนไพรที่ถูกจัดเก็บอย่างไร้ที่ติเสียยิ่งกว่าของบรรณาการที่ชิวอวี้มอบให้
น่าแปลกเหลือเกิน!
ข้างต้นจิ้งซินเหลียนคือปิ่นปักผมสีทองหรูหรางดงาม
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ หยิบขึ้นมา ปิ่นสีทองลายหงส์ประดับไว้ด้วยอัญมณีหลากสี
ถือไว้ในมือด้วยความระมัดระวัง หลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นว่าดวงตาหงส์ไร้ซึ่งอัญมณีประดับไว้
หงส์บนปิ่นสยายปีกราวกับกำลังโผบิน หลินเมิ้งหยาประหลาดใจยิ่งนัก เหตุเพราะปิ่นเช่นนี้มีเพียงสตรีเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่สามารถใช้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ปิ่นปักผมอันนี้จะแตกต่างจากปิ่นของฮองเฮาและพระสนมเต๋อเฟย แต่กลับคล้ายคลึงกับมงกุฎลายหงส์ของ
