ติ้งเอาไว้แล้วว่าจะต้องรับหลินเมิ้งหยากลับจวนอย่างปลอดภัย
เพียงก้าวเท้าลงจากรถม้า ป๋ายจีและป๋ายซ่าวรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับ
มองดูดวงตาสุกสกาวของสาวใช้ทั้งสอง หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองโชคดี
อย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางก็ยังไม่ถึงหูของพวกนางทั้งสอง
มิเช่นนั้นพวกนางจะต้องเดินตามติดตนเองทุกย่าวก้าวอย่างแน่นอน
“นายหญิง ท่านกลับมาแล้ว”
ขอบตาของป๋ายจีแดงก่ำ แม้จะพยายามปกปิด แต่หลินเมิ้งหยากลับมองออกว่านางรู้สึกโศกเศร้าไม่น้อย
สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นในจวน มิเช่นนั้นป๋ายซ่าวจะยอมปล่อยให้พี่น้องของตนเองถูกรังแกได้เช่นไร?
“นี่คือแม่นมของข้า เถียนมามา ส่วนนี่คือลูกชายของนางนามว่าเถียนหนิง ต่อจากนี้ไปพวกเจ้าจงเรียกนางว่าเถียนมามาเช่นเดียวกับข้าเถิด มามาเป็นคนเก่าคนแก่ของจวน ดังนั้นจึงรู้งานค่อนข้างมาก หากมีสิ่งใดไม่เข้าใจ เช่นนั้นสามารถถามนางได้ เข้าใจแล้วหรือไม่?”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาหาใช่บอกเพียงสาวใช้ทั้งสอง
แต่นางกำลังบอกคนทั้งจวนให้รับรู้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เถียนมามากลายมาเป็นคนของตำหนักนางแล้ว ฉะนั้นหากคนในจวนเคารพนาง เช่นนั้นก็ต้องเคารพเถ
