นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าหมอง นางเป็นสตรีนางหนึ่งที่เลี้ยงลูกชายตามลำพังอย่างยากลำบาก นางไม่หวังให้เขาเติบโตมียศถาบรรดาศักดิ์ ขอเพียงเขามีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงก็เพียงพอแล้ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะกลายเป็นฝันลมๆ แล้งๆ
“อย่ากังวลไปเลย จวนอวี้มีหมอหลวงเก่งกาจมากมาย หากพวกเขาไม่อาจรักษาได้ เช่นนั้นข้าจะไปขอร้องท่านอ๋องให้เสาะหาหมอที่เก่งกว่านี้ เขาจะต้องหายดี มามาเชื่อข้าเถิด”
ตบหลังมือของเถียนมามาเบาๆ หลินเมิ้งหยากล่าวเสียงอ่อนโยนทว่าแน่วแน่
โชคดีที่นางพบยาที่มีฤทธิ์ทำร้ายร่างกายเหล่านั้นได้ทันท่วงที ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเถียนหนิงยังมิได้ย่ำแย่เหมือนที่เห็นภายนอก
ขอเพียงเขารักษาตัวเองสักระยะ ร่างกายของเขาจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน
มองดูท่าทางเศร้าหมองของเถียนมามา เด็กน้อยและบิดามารดาจำนวนมากต้องสูญเสียคนในครอบครัวอย่างไม่มีวันหวนกลับ พวกเขาคงจะรู้สึกสิ้นหวังและหัวใจแหลกสลายเป็นอย่างยิ่ง
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยารู้สึกเกลียดชังคนผู้นั้นยิ่งนัก
ชิงหู….ใบหน้าเปื้อนยิ้มอันแสนคุ้นเคยของเขาพลันปรากฏในสมองของนาง
เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์หายไปอยู่ไหนกันนะ!
แม้หลงเทียนอวี้จะไม่อยู่จวน แต่เขากำชับพ่อบ้านเ
